ரணில் விக்ரமசிங்கவைச் சுற்றி தீவிரமடையும் அரசியல் – சட்டப் போராட்டம்

முன்மொழியப்பட்ட 22ஆவது அரசியலமைப்புத் திருத்தத்திற்கு எதிராக தாக்கல் செய்யப்பட்டுள்ள பல சிறப்பு தீர்மான மனுக்கள், இலங்கையின் அரசியலமைப்பு மற்றும் நீதித்துறையின் சுயாதீனம் தொடர்பான தீவிரமான விவாதத்தை உருவாக்கியுள்ளன.

இந்த சட்டப் போராட்டத்தின் பின்னணியில் முன்னாள் ஜனாதிபதி ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அரசியல் மற்றும் சட்டரீதியான நிலைப்பாடுகள் குறித்தும் பல்வேறு கேள்விகள் எழுந்துள்ளன.

22ஆவது திருத்தம் நீதித்துறையின் ஓய்வுபெறும் வயது மற்றும் உயர் நீதிமன்றத்தின் கட்டமைப்பு உள்ளிட்ட விடயங்களில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தக்கூடும் என்ற நிலையில், இதற்கு எதிராக எதிர்க்கட்சிகள், சட்டத்தரணிகள் மற்றும் சிவில் சமூகத் தரப்புகள் சட்டரீதியான நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டுள்ளதாக தெரிவிக்கப்படுகிறது.

ஐந்து தசாப்த அரசியல் பயணம்

இந்த விவகாரம் வெறும் அரசியலமைப்புச் சட்டத்தின் தொழில்நுட்பப் பிரச்சினையாக மட்டுமன்றி, இலங்கையின் அதிகாரப் பிரிவு, நீதித்துறையின் சுயாதீனம் மற்றும் அரசியல் அதிகாரத்தின் எதிர்காலம் தொடர்பான முக்கியமான சோதனையாகவும் பார்க்கப்படுகிறது.

ரணில் விக்ரமசிங்கவின் அரசியல் வாழ்க்கை ஐந்து தசாப்தங்களை நெருங்குகிறது. 1970களின் இறுதியில் தொடங்கிய அவரது அரசியல் பயணம், பல்வேறு அரசியல் நெருக்கடிகள், தேர்தல் தோல்விகள், கூட்டணி அரசுகள் மற்றும் அதிகார மாற்றங்களைக் கடந்து சென்றுள்ளது.

1988–1989 காலப்பகுதியில் இடம்பெற்ற இரண்டாவது ஜே.வி.பி. கிளர்ச்சியின் போது அரசாங்கத்தின் கிளர்ச்சி எதிர்ப்பு நடவடிக்கைகள் தொடர்பாக விக்ரமசிங்கவின் பங்கு குறித்து நீண்டகாலமாக குற்றச்சாட்டுகள் முன்வைக்கப்பட்டு வருகின்றன.

குறிப்பாக, பத்தரமுல்லை பிரதேசத்தில் அமைந்திருந்ததாகக் கூறப்படும் ‘பட்டலந்த’ தடுப்பு மற்றும் விசாரணை மையம் தொடர்பான விவகாரம் பின்னர் ஜனாதிபதி ஆணைக்குழுவின் விசாரணைக்கும் உட்பட்டது.

இந்தக் காலப்பகுதியை ஆதரவாளர்கள் அரசை பாதுகாக்க மேற்கொள்ளப்பட்ட கடுமையான நடவடிக்கைகளின் காலமாகக் கருதினாலும், மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் காணாமல் போனோர் தொடர்பான குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைப்பவர்கள் இதனை இலங்கையின் இருண்ட அரசியல் அத்தியாயங்களில் ஒன்றாகக் குறிப்பிடுகின்றனர்.

மேலும், 2001ஆம் ஆண்டு பிரதமராக பதவியேற்ற விக்ரமசிங்க, விடுதலைப் புலிகள் அமைப்புடனான சமாதான முயற்சிகளுக்கு முன்னுரிமை வழங்கினார். 2002ஆம் ஆண்டு அரசாங்கத்துக்கும் விடுதலைப் புலிகள் அமைப்புக்கும் இடையில் போர் நிறுத்த ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது.

அந்த முயற்சி நாட்டின் பொருளாதாரச் சூழலை மேம்படுத்தவும் சர்வதேச ஆதரவைப் பெறவும் உதவியதாக அவரது ஆதரவாளர்கள் வாதிட்டனர்.

அதேவேளை, தேசியவாத அரசியல் தரப்புகள் அந்த ஒப்பந்தத்தை கடுமையாக எதிர்த்தன. அது விடுதலைப் புலிகளுக்கு அரசியல் மற்றும் நிர்வாக ரீதியான இடத்தை வழங்கியதாக அவர்கள் விமர்சித்தனர்.

நல்லாட்சியின் பரிசோதனை

2015ஆம் ஆண்டு மைத்திரிபால சிறிசேன தலைமையிலான புதிய அரசியல் கூட்டணியுடன் விக்ரமசிங்க மீண்டும் அதிகாரத்தின் மையத்துக்கு வந்தார். மைத்திரிபால சிறிசேன ஜனாதிபதியாகவும் விக்ரமசிங்க பிரதமராகவும் இருந்த இந்தக் காலகட்டம் ‘நல்லாட்சி’ என அடையாளப்படுத்தப்பட்டது.

அரசியலமைப்பு சீர்திருத்தம், நிறுவனங்களின் சுயாதீனம் மற்றும் நிர்வாக வெளிப்படைத்தன்மை ஆகியவை முக்கிய இலக்குகளாக முன்வைக்கப்பட்டன.

ஆனால் இந்த ஆட்சி காலம் மத்திய வங்கி பிணைமுறி விவகாரம் உள்ளிட்ட சர்ச்சைகளாலும் அரசியல் மோதல்களாலும் பாதிக்கப்பட்டது.

2018ஆம் ஆண்டு ஜனாதிபதி சிறிசேன, விக்ரமசிங்கவை பிரதமர் பதவியிலிருந்து நீக்கி மகிந்த ராஜபக்சவை அந்தப் பதவிக்கு நியமித்தபோது அரசியலமைப்பு நெருக்கடி உருவானது.

பின்னர் நீதித்துறை தலையீட்டின் மூலம் அந்த நடவடிக்கைகள் சவாலுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டன. விக்ரமசிங்க மீண்டும் பிரதமர் பதவியைப் பெற்றார்.

2022ஆம் ஆண்டு இலங்கையின் அரசியல் வரலாற்றில் முன்னெப்போதும் இல்லாத மாற்றம் ஏற்பட்டது. பொருளாதார நெருக்கடி மற்றும் ‘அரகலய’ போராட்டங்களின் பின்னணியில் ஜனாதிபதி கோட்டாபய ராஜபக்ச பதவி விலகிய பின்னர், நாடாளுமன்ற வாக்கெடுப்பின் மூலம் ரணில் விக்ரமசிங்க ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

அப்போது அவர் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் தேசியப் பட்டியல் உறுப்பினராக நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தார். இதனால், ஒரு தேர்தலில் ஜனாதிபதி வேட்பாளராக நேரடியாக மக்களின் வாக்கைப் பெறாமல் நாடாளுமன்றத்தின் மூலம் ஜனாதிபதியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டமை குறித்து அரசியல் விவாதம் எழுந்தது.

விக்ரமசிங்க அரசாங்கம் சர்வதேச நாணய நிதியத்தின் ஆதரவுடன் பொருளாதார மறுசீரமைப்பு நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்தது. பொருளாதாரத்தை நிலைப்படுத்தியமை அவரது ஆதரவாளர்களால் முக்கிய சாதனையாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.

எனினும், போராட்ட இயக்கத்தின் கோரிக்கைகள் மற்றும் பொதுமக்களின் எதிர்பார்ப்புகளிலிருந்து விலகி, அப்போதைய ஆளும் அரசியல் சக்திகளுடன் இணைந்து செயல்பட்டதாக அவர் மீது கடுமையான விமர்சனங்களும் முன்வைக்கப்பட்டன.