கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த கடுமையான மனித உரிமை மீறல்கள் மற்றும் காணாமல் போதல்கள் தொடர்பான சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்துவதில் இலங்கையின் தற்போதைய அரசாங்கம் மிகக் குறைந்த முன்னேற்றத்தையே கண்டுள்ளது என்று மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் அறிக்கை வெளியிட்டுள்ளது
மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் சமீபத்தில் இலங்கை தொடர்பான அறிக்கையில் இதனை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.
கட்டாயமாக காணாமல் ஆக்கப்படுதல், கொலைகள் மற்றும் பிற கடுமையான மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பொறுப்பானவர்கள் மீது திறம்பட குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்படுவதை உறுதி செய்வதில் இலங்கை அரசாங்கங்கள் தோல்வியடைந்துள்ளன என்று அந்த அறிக்கை மேலும் வலியுறுத்துகிறது.
இலங்கையின் அரசாங்கம்
காணாமல் போனவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள், வழக்கறிஞர்கள் மற்றும் பிற மனித உரிமை ஆர்வலர்களிடம் நடத்திய விரிவான நேர்காணல்கள், அத்துடன் நீதிமன்ற ஆவணங்கள் மற்றும் பிற ஆதாரங்களை ஆய்வு செய்த பின்னர் இந்த அறிக்கை தயாரிக்கப்பட்டதாக சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது..
இலங்கையில் 1987-1989-ல் நடைபெற்ற மக்கள் விடுதலை முன்னணி (ஜே.வி.பி) கிளர்ச்சியின் போதும், 2009-ல் முடிவடைந்த உள்நாட்டுப் போரின் போதும், அரசாங்கப் பாதுகாப்புப் படைகள் மற்றும் அரசற்ற ஆயுதக் குழுக்களால் பல்லாயிரக்கணக்கான மக்கள் சித்திரவதை செய்யப்பட்டனர். வலுக்கட்டாயமாகக் காணாமல் ஆக்கப்பட்டனர், கடத்தப்பட்டனர் மற்றும் கொல்லப்பட்டனர்.
1990-களிலிருந்து மனித உரிமை மீறல்களை விசாரிக்க அடுத்தடுத்து வந்த அரசாங்கங்கள் 10-க்கும் மேற்பட்ட ஆணையங்களை நியமித்திருந்தபோதிலும், நாட்டில் கடந்தகாலக் குற்றங்களுக்கான நீதி கிடைக்கப்பெறவில்லை என்று மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் வலியுறுத்துகிறது.
செம்மணி கூட்டுப் புதைகுழியில் இருந்து 580-க்கும் மேற்பட்ட எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டிருப்பது, கடந்த காலத்தில் நிகழ்ந்த கடுமையான மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து நம்பகமான, சுதந்திரமான விசாரணை ஒன்றின் அவசியத்தை மீண்டும் ஒருமுறை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
செம்மணி கூட்டுப் புதைகுழி
இந்த அறிக்கையில், செம்மணி கூட்டுப் புதைகுழிதான் நாட்டில் இதுவரை கண்டுபிடிக்கப்பட்டவற்றிலேயே மிகப்பெரிய கூட்டுப் புதைகுழி என்றும், கூட்டுப் புதைகுழிகள் குறித்த உள்ளூர் விசாரணையின் நம்பகத்தன்மை பற்றி பாதிக்கப்பட்டவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்கள் சந்தேகங்களை வெளிப்படுத்தியுள்ளனர் என்றும் அவர்கள் வலியுறுத்தியுள்ளனர்.
Advertisement
மேலும், 2006-ஆம் ஆண்டு மூதூரில் ‘பசிக்கு எதிரான நடவடிக்கை’ என்ற மனிதாபிமான உதவி அமைப்பைச் சேர்ந்த 17 தன்னார்வலர்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டு இருபது ஆண்டுகள் கடந்துவிட்ட போதிலும், இதில் சம்பந்தப்பட்டவர்களை நீதியின் முன் நிறுத்துவதில் எந்த முன்னேற்றமும் ஏற்படவில்லை.
இதற்கிடையில், ஈஸ்டர் ஞாயிறு பயங்கரவாதத் தாக்குதல், 11 இளைஞர்கள் கடத்தப்பட்டு காணாமல் போனது, பத்திரிகையாளர் பிரகீத் எக்னலிகொட காணாமல் போனது, பத்திரிகையாளர் லசந்த விக்ரமதுங்கவின் கொலை, மற்றும் கீத் நோயரின் கடத்தல் உள்ளிட்ட பல முக்கிய சம்பவங்களில் தற்போதைய அரசாங்கம் சிறிதளவே முன்னேற்றம் காட்டி வருகிறது.
இருப்பினும், பல வழக்குகளில் இன்னும் இறுதி சட்ட முடிவு எட்டப்படவில்லை என மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் சுட்டிக்காட்டுகிறது.
பெரும்பாலான சம்பவங்களில் இதுவரை குற்றச்சாட்டுகள் பதிவு செய்யப்படவில்லை என்றும், அந்தச் சம்பவங்களுக்குப் பொறுப்பானவர்கள் இன்னும் தண்டிக்கப்படவில்லை என்றும் அந்த அமைப்பு வலியுறுத்தியது.
கடந்த காலத்தில் நியமிக்கப்பட்ட எண்ணற்ற ஆணையங்கள் அளித்த பரிந்துரைகள், பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி வழங்கும் வழக்கு நடவடிக்கைகளுக்கு வழிவகுக்கவில்லை என்று மனித உரிமைகள் கண்காணிப்பகம் வெளியிட்ட அறிக்கை மேலும் குறிப்பிடுகிறது.
