இன்று முள்ளிவாய்க்கால் நினைவேந்தல் நாள். என் மனத்தின் மிக ஆழமான இடத்தில் இன்னும் இரத்த வாசனையோடும், புகை மூட்டங்களோடும், அழுகுரல்களோடும் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நாளின் நினைவு இது. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் உயிரிழந்த அந்த இறுதி நாட்கள் வெறும் வரலாறு அல்ல; அவை எங்கள் மக்களின் காயப்பட்ட நினைவுகளும், முடிவுறாத துயரங்களும் ஆகும்.
முள்ளிவாய்க்காலில் உயிரிழந்த குழந்தைகளின் சிரிப்புகளும், தாய்மார்களின் அழுகுரல்களும், தம் அன்புகளைத் தேடி அலைந்த உறவுகளின் ஏக்கங்களும் இன்று வரை என் உள்ளத்தில் எதிரொலிக்கின்றன. உயிர் பிழைத்தவர்கள் உடலோடு வாழ்ந்தாலும், அவர்கள் உள்ளங்களில் ஒரு பகுதி அங்கேயே புதைந்துபோயுள்ளது. எத்தனை ஆண்டுகள் கடந்தாலும், அந்த மணல்வெளிகளில் விழுந்த இரத்தத்தின் நிறம் எங்கள் நினைவிலிருந்து அழியாது.
இந்த நாளில் நான் என் தலைகுனிந்து அஞ்சலி செலுத்துகிறேன். பெயரில்லாமல் மண்ணில் புதைக்கப்பட்டவர்களுக்கும், ஒரு புகைப்படமாக மட்டுமே எஞ்சியவர்களுக்கும், இன்னும் காணாமல் போனவர்களுக்கும் என் இதயத்தின் ஆழத்திலிருந்து வணக்கம் செலுத்துகிறேன். அவர்கள் வாழ்ந்த கனவுகள், அவர்கள் விரும்பிய அமைதி, அவர்கள் எதிர்பார்த்த நீதியெல்லாம் இன்னும் எங்கள் தேடலாகவே உள்ளது.
முள்ளிவாய்க்கால் எங்களுக்கு வெறும் துயரத்தின் அடையாளமல்ல. அது நினைவின் உரிமை, நீதிக்கான குரல், மறக்காமல் இருப்பதற்கான உறுதி. இந்த நினைவேந்தல் நாளில், உயிரிழந்த அனைவரின் நினைவுகளும் மனித நேயத்தின் சாட்சியாக என்றும் வாழ வேண்டும் என்று நான் பிரார்த்திக்கிறேன். “நாம் மறக்கமாட்டோம்” என்ற அமைதியான உறுதியோடு இன்று என் மன அஞ்சலியை செலுத்துகிறேன்.
ஊடகப் போராளி கிருபா பிள்ளை
