தமிழ் சினிமாவின் கலைப்பரப்பில் வணிகக் கூறுகளும் ஜனரஞ்சக சூத்திரங்களும் (Mass Formulas) மட்டுமே பிரதானமாக இயங்கி வந்த சூழலில், மிக ஆழமான சமூகப் பின்னணியையும், மண்ணின் மக்களையும், கலை நயமிக்க நுட்பங்களையும் தாங்கி வரும் படைப்புகள் அரிதாகவே அரங்கேறுகின்றன. அந்த வரிசையில், இயக்குநர் “மதிமாறன் புகழேந்தி” இயக்கத்தில், “சூரி” கதையின் நாயகனாகக் களமிறங்கியுள்ள ‘மண்டாடி’ திரைப்படம், ஒரு வெகுஜன சினிமாவுக்கான அத்தனை அம்சங்களையும் பூர்த்தி செய்வதோடு, திரைப்பட விரும்பிகளும் சினிமா ஆய்வாளர்களும் மிக நுட்பமாக உற்றுநோக்கவேண்டிய பல பரிமாணங்களையும் தன்னகத்தே கொண்டுள்ளது.
தூத்துக்குடி கடலோரப் பகுதியின் உப்புக் காற்றையும், கடல் அலைகளின் சீற்றத்தையும், பாய்மரப் படகுப் பந்தயத்தின் நெஞ்சு படபடக்கும் துடிப்பையும் திரையில் அப்படியே கடத்தியிருக்கும் இப்படம், தமிழ்ச் சினிமா வரலாற்றில் கடல்சார் விளையாட்டுத் திரைப்படங்களுக்கான (Nautical Sports Dramas) புதியதொரு இலக்கணத்தை எழுதியுள்ளது.
இத்திரைப்படத்தின் கதைக்களமும் கருப்பொருளும் மிகவும் ஆழமானவை. வழக்கமான பழிவாங்கல் அல்லது வீரம் பேசும் கதையாக இதனைச் சுருக்கிவிட முடியாது. கடலை நம்பி வாழ்ந்து, கடலையே தெய்வமாக மதிக்கும் ஒரு சமூகத்தின் பாரம்பரியப் பெருமிதம், நவீன வணிக உலகம் மற்றும் அரசியலால் எவ்வாறு சிதைக்கப்படுகிறது என்பதையும், அதனை மீட்கும் போராளியாக ‘காளி’ (சூரி) எவ்வாறு பரிணமிக்கிறான் என்பதையும் பேசுகிறது.
காளி என்பவன் வெறும் கதையின் நாயகன் அல்ல; அவன் தன் மக்களின் மீற முடியாத அடையாளத்தின் குறியீடு. ஒரு காலத்தில் கடலில் காற்றைக் கிழித்துச் செல்லும் பாய்மரப் படகுப் பந்தயங்களில் அசைக்க முடியாத சம்பியனாக விளங்கிய காளி, கடந்த காலத்தின் ஒரு கோர விபத்தாலும், தன் ஆசானான முனியின் (சத்யராஜ்) இழப்பாலும் தன் சொந்த ஊரை விட்டு ஒதுங்கி வாழ்கிறான். அவனது இந்தத் தனிமைப்படுத்தல் வெறும் பயத்தினால் அல்ல, மாறாக, தன் மீதான குற்றவுணர்ச்சியின் வெளிப்பாடு.
மறுபுறம், அவனது முன்னாள் நண்பனும் அதிகாரத்தின் துணையுடன் வளர்ந்தவனுமான சாட்டைப்புலி (சுஹாஸ்), பாரம்பரியமான படகுப் பந்தயத்தை வியாபாரமாகவும் அதிகாரத் துஷ்பிரயோகமாகவும் மாற்றி அப்பகுதியை அடக்கி ஆளுகிறான். ஏஞ்சலின் (மகிமா நம்பியார்) மகன் மாரிக்கு ஏற்படும் நெருக்கடியும், தன் மக்களின் கடல் உரிமையை மீட்டெடுக்க வேண்டிய தார்மீகக் கடமையும் காளியை மீண்டும் கடலுக்குள் இழுத்துச் செல்கின்றன.
இத்தகைய எளிய கதைக்கருவை, திரைக்கதையாக மாற்றியதில் இயக்குநர் மதிமாறனின் நுட்பமான உழைப்பு அப்பட்டமாகத் தெரிகிறது. திரைக்கதை அமைப்பில் பாரம்பரிய மூன்று கட்ட கட்டமைப்பு (Three-Act Structure) நேர்த்தியாகப் பின்பற்றப்பட்டிருந்தாலும், இரண்டாம் பாதியில் வரும் மோதல்களும், கிளைமாக்ஸ் நோக்கி நகரும் பாய்மரப் படகுப் பந்தயக் காட்சிகளும் பார்வையாளர்களை இருக்கையின் நுனியில் அமர வைக்கின்றன.
எனினும், திரைக்கதை ரீதியில் சில பலவீனங்களும் இல்லாமல் இல்லை. இடைவேளைக்குப் பிந்தைய பகுதியில் வரும் கடந்தகாலக் காதலும், பழிவாங்கலுக்கான காரணங்களும் சற்று வழக்கமான சினிமா பாணியில் செல்வது படத்தின் வேகத்திற்குச் சிறிய தடையாக அமைகிறது. எனினும், கடலில் படகுப் பந்தயம் தொடங்கும் கணத்தில் அந்தத் தொய்வுகள் அனைத்தும் காணாமல் போய்விடுகின்றன. அந்த அளவுக்கு திரைக்கதையின் பிடிப்பு இறுக்கமாக மாற்றப்பட்டுள்ளது.
இப்படத்தின் மிக முக்கிய பலம் இதன் நுட்பமான தொழில்நுட்பக் கலவைதான். எஸ்.ஆர். கதீரின் ஒளிப்பதிவு (Cinematography) இப்படத்தின் முதுகெலும்பாக செயற்படுகிறது. நிலப்பரப்புக் காட்சிகளில் உப்புக் காட்சியின் வெண்மையையும், கடல் காட்சிகளில் சூரிய ஒளியின் பிரதிபலிப்பையும், அலைகளின் கொந்தளிப்பையும் அவர் காட்டியுள்ள விதம் பிரம்மிக்க வைக்கிறது.
குறிப்பாக, பாய்மரப் படகுகள் கடலில் பாயும்போது, தண்ணீருக்கு அடியில் (Underwater Shots) கெமரா சென்று படகு உந்தப்படுவதைப் பதிவு செய்திருக்கும் விதம், சர்வதேச தரத்திலான விளையாட்டுப் படங்களுக்கு நிகராக நிற்கிறது. இதன் காட்சிப் படத்தொகுப்பு (Visual Editing) பணிகளைப் பொறுத்தவரை, பந்தயக் காட்சிகளில் பயன்படுத்தப்பட்ட வேகமான வெட்டுகள் (Fast Cuts) மற்றும் அண்மைக் காட்சிகள் (Close-up Shots) பார்வையாளனுக்கும் படகுக்குள் இருக்கும் மாலுமிக்கும் இடையிலான இடைவெளியைக் குறைக்கின்றன. படகின் கயிற்றை இழுக்கும்போது நரம்புகள் புடைக்கும் கைகள், காற்றைக் கணிக்கும் முகம், அலைகளின் மீதான படகின் மோதல் ஆகியவற்றைத் துல்லியமாகத் தொகுத்திருப்பது படத்திற்கு அதீத விறுவிறுப்பைக் கொடுத்துள்ளது.
ஒலி வடிவமைப்பு (Sound Design) மற்றும் பின்னணி இசை குறித்துப் பேசாமல் இருக்க முடியாது. ஜி.வி. பிரகாஷ் குமாரின் இசையில், தூத்துக்குடி மண்ணின் நெடியும், கடலின் பேரிரைச்சலும் இணைந்து ஒலிக்கின்றன. பந்தயக் காட்சிகளின்போது அவர் பயன்படுத்தியுள்ள பாரம்பரியப் பறை மற்றும் நவீன இசைக்கருவிகளின் கலவை, பார்வையாளர்களுக்கு ஒருவித சிலிர்ப்பை ஏற்படுத்துகிறது. காற்றினுடைய சத்தமும், கடலின் பேரலையின் சத்தமும், பின்னணி இசையுடன் பின்னிப் பிணைந்து வெளிப்படும்போது, அரங்குக்குள் அமர்ந்துகொண்டே நாம் கடலின் நடுவே இருப்பது போன்ற ஒரு மாயை உருவாக்கப்படுகிறது. இது சிறந்த ஒலிப் பொறியியலின் (Sound Engineering) உச்சம் என்றே கூறவேண்டும்.
நடிப்புத் துறையைப் பொறுத்தவரை, சூரி தன் முந்தைய படங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டு, ஒரு பரிபூரண நடிகராக மிளிர்ந்துள்ளார். ‘விடுதலை’ திரைப்படத்தில் காட்டிய அப்பாவித்தனத்தையும், ‘கருடன்’ திரைப்படத்தில் காட்டிய ஆக்ரோஷத்தையும் விட, இப்படத்தில் ஒரு அமைதியான, கணமான, அனுபவமிக்க மனிதனின் வலியை முகபாவனைகள் மூலமாகவும் உடல்மொழி (Body Language) மூலமாகவும் வெளிப்படுத்தியுள்ளார். குறிப்பாக, உரையாடல்களை விட அவரது மௌனமே பல இடங்களில் உரக்கப் பேசுகிறது. தெலுங்குத் திரையுலகின் நட்சத்திரமான சுஹாஸ், வில்லன் கதாபாத்திரத்தில் மிரட்டியுள்ளார். சட்டைப்புலி என்ற பாத்திரத்தின் அதிகாரத் திமிர், பார்வை மற்றும் உடல் அசைவுகளில் அவர் காட்டியுள்ள பரிமாணங்கள் தமிழுக்கு ஒரு புதிய வில்லனைக் கொடுத்துள்ளன. மகிமா நம்பியார் தனது அமைதியான நடிப்பால் கதையின் உணர்ச்சிப் பிணைப்பைத் தாங்கிப்பிடிக்கிறார். ஆசான் கதாபாத்திரத்தில் வரும் சத்யராஜ், தன் வழக்கமான கம்பீரத்தால் திரையை நிரப்புகிறார்.
படத்தின் நிறைகுறைகளை நடுநிலையாகச் சீர்தூக்கிப் பார்க்கும்போது, தமிழ் சினிமா இதுவரை அதிகம் கையாண்டிடாத பாரம்பரிய பாய்மரப் படகுப் பந்தயம் எனும் புத்தம் புதிய களத்தைக் கையாண்டிருப்பது மிகப்பெரிய பிளஸ்.
கலாச்சாரம் காண்
வழக்கமான நகைச்சுவை மற்றும் அதிரடி பிம்பங்களைத் தாண்டி, காளி கதாபாத்திரத்தில் சூரி வெளிப்படுத்தியுள்ள ஆழமான நடிப்பு, கடலின் பிரம்மாண்டத்தையும் அலைகளின் வேகத்தையும் தத்ரூபமாகக் காட்சிப்படுத்தியுள்ள ஒளிப்பதிவு, காட்சிகளின் விறுவிறுப்பை இரட்டிப்பாக்கும் பின்னணி இசை ஆகியவை படத்தின் வெற்றியை உறுதி செய்கின்றன. அதேசமயம், கதையின் இரண்டாம் பாதியில் வரும் கடந்தகாலக் காட்சிகள் படத்தின் முதன்மை வேகத்தை சற்றே குறைப்பதுடன், பந்தயக் காட்சிகளுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட தொழில்நுட்ப முக்கியத்துவம் கதாபாத்திரங்களுக்கு இடையிலான உணர்ச்சிப்பூர்வமான பிணைப்பிற்கு (Emotional Bonding) முழுமையாகக் கொடுக்கப்படவில்லை என்ற உணர்வும் எழுகிறது. மேலும், சில இடங்களில் வரும் உரையாடல்கள் இயல்பான பேச்சு வழக்கில் இல்லாமல் சற்று செயற்கையான சினிமாத்தனத்துடன் அமைந்திருப்பதையும் தவிர்க்க இயலவில்லை.
‘மண்டாடி’ திரைப்படம் வெறும் வணிக வெற்றியைக் குறிக்கும் பொழுதுபோக்குத் திரைப்படம் மட்டுமல்ல; அது தமிழ் சினிமாவின் கதைக்களம் எவ்வளவு தூரம் விரிவடையும் என்பதற்கான ஒரு சான்று. தொழில்நுட்ப நேர்த்தி, சமூகப் பிரதிபலிப்பு, கலை மற்றும் வணிகத்தின் சமநிலை ஆகியவற்றைச் சரியாகக் கையாண்ட ஒரு படைப்பாகவே இத்திரைப்படத்தைக் கருத முடியும். சில குறைபாடுகளைத் தாண்டி, தமிழ் சினிமாவின் குறிப்பிடத் தகுந்த வெற்றிப் படைப்புகளில் ஒன்றாக இது நிச்சயமாக நிலைபெறும்.
சிவபாலன் ரக் ஷனா,
ஊடகக் கற்கைகள் துறை,
யாழ்ப்பாணப் பல்கலைக்கழகம்.
